İnterfazda DNA Sayısı Artar mı? Bir Hücre Konusunun İçime Dokunduğu Gece
Buna da Göz Atın: İnstagramda erişime izin ver ne demek ?
Kayseri’de kış başka olur. Özellikle gece saatlerinde, ayaz insanın sadece yüzünü değil içini de keser. O gece de öyleydi. Camın kenarına oturmuş, elimde sıcak çay bardağıyla ders notlarıma bakıyordum. Masanın üstü darmadağındı; yarısı içilmiş kahve kupaları, buruşturulmuş kağıtlar, fosforlu kalemler… Bir yanda biyoloji defterim açık duruyordu. Sayfanın tam ortasında büyük harflerle şu yazıyordu:
“İnterfazda DNA sayısı artar mı?”
Normalde böyle bir soruya insan neden duygulanır bilmiyorum ama ben o gece kendimi tuhaf hissettim. Çünkü bazen insanın içinde de bir şeyler çoğalıyor. Sessizce. Kimse fark etmeden.
Babamın Sessizliği ve Benim İçimde Büyüyen Şeyler
Babamla aynı evde yaşayıp haftalarca doğru düzgün konuşamadığımız zamanlar oluyor. Kötü biri değildir aslında. Sadece sevgisini göstermeyi bilmez. Kayseri’de büyüyen çoğu erkek gibi duygularını içine gömmeyi öğrenmiş biri.
Ben tam tersi oldum.
İçime atınca boğulacak gibi hissediyorum.
O gece ders çalışırken salondan televizyon sesi geliyordu. Haberler açıktı. Sobanın yanında oturmuş çekirdek çitliyordu. Ben ise odada, küçücük bir hücrenin içinde DNA’nın ne yaptığını anlamaya çalışıyordum. Ama gerçek şu ki o an anlamaya çalıştığım şey sadece biyoloji değildi.
İnsan neden değişir?
Neden bazı acılar büyür?
Neden bazı insanlar sessizleşir?
İnterfaz konusu önümde açık duruyordu. Öğretmenimiz derste anlatmıştı. Hücre bölünmeye hazırlanırken interfaz evresine girerdi. Ve evet, interfazda DNA miktarı artardı. Özellikle sentez evresinde DNA kendini eşlerdi.
Deftere bunu yazdım.
“İnterfazda DNA sayısı artar.”
Sonra uzun süre kalemi elimde tuttum.
Çünkü bazı geceler insan bir biyoloji bilgisini değil, kendisini fark ediyor.
Bir Hücre Gibi Yorulduğumu İlk Kez O Gece Kabul Ettim
25 yaşındayım. İnsan bu yaşlarda güçlü olması gerektiğini düşünüyor. Herkes senden bir şey bekliyor. İş bulmanı, hayatını kurmanı, ciddi olmanı, geleceği düşünmeni…
Ama kimse “İyi misin?” diye sormuyor.
Ben günlük tutuyorum uzun zamandır. Küçüklüğümden beri. Çünkü bazen konuşacak kimse bulamıyorum. Defterlerime içimi döküyorum.
O gece günlüğüme şöyle yazmışım:
“Galiba insan da interfaz evresine giriyor bazı dönemlerde. Sessizce büyüyor. İçinde görünmeyen şeyler çoğalıyor.”
Sonra uzun süre ağladım.
Sebebi tam olarak neydi bilmiyorum. Belki yalnızlık. Belki gelecek korkusu. Belki sevdiğim kızın bana artık eskisi gibi yazmaması.
Adı Elif’ti.
Bir insanın attığı mesajın tonundan bile uzaklaştığını anlayabiliyorsun bazen. Eskiden “uyudun mu?” diye yazardı. Sonra sadece “iyi geceler” oldu. Sonra hiçbir şey.
İşte o sessizlik insanın içinde büyüyor.
Tıpkı interfazda çoğalan DNA gibi.
İnterfazda DNA Sayısı Artar mı? Sorudan Daha Fazlası
Ertesi gün okulun kütüphanesine gittim. Hava buz gibiydi. Kayseri’nin sabah ayazı insanın ciğerine işliyor gerçekten. Eldiven takmama rağmen ellerim donmuştu.
Masaya oturup yine aynı konuya çalışmaya başladım.
İnterfaz üç aşamadan oluşuyordu:
G1 evresi
S evresi
G2 evresi
Özellikle S evresinde DNA eşleniyordu. Yani hücre bölünmeye hazırlanırken genetik materyalini artırıyordu.
Bunu okuyunca garip şekilde umutlandım.
Çünkü hayat da bazen insanı yeni bir döneme hazırlamadan önce içine bir şeyler yüklüyor galiba.
Acı.
Sabır.
Hayal kırıklığı.
Beklemek.
Belki bunların hepsi bizi başka bir versiyonumuza hazırlıyor.
O an kütüphanede önümde duran sayfaya bakarken gerçekten bunu düşündüm.
Bir insan neden kırılır?
Belki güçlenmek için.
Bir insan neden yalnız kalır?
Belki kendisini duyabilmek için.
Bilmiyorum.
Ama o gün ilk kez kendi içimdeki değişimi fark ettim.
Otobüste Eve Dönerken
İlginizi Çekebilecek İçerik: İnsanların zihnini okumaya ne denir ?
Akşam otobüse bindim. Cam kenarına oturdum. Kulaklık takılıydı ama müzik bile dinlemiyordum. Sadece dışarı bakıyordum.
Kayseri’nin sokak lambaları kış akşamlarında daha yalnız görünüyor.
Otobüste yaşlı bir amca vardı. Elindeki poşeti sıkı sıkı tutuyordu. Karşı sırada küçük bir çocuk uyuyakalmıştı. Başını annesinin omzuna yaslamıştı.
O manzarayı görünce içim tuhaf oldu.
İnsan bazen sadece bir omuz istiyor.
Ben bunu uzun süre kendime itiraf edemedim.
Güçlü görünmeye çalıştım.
Şaka yaptım.
Güldüm.
Ama içimde başka bir hayat vardı.
İnterfazdaki hücre gibi sessizce bir şeyler çoğalıyordu.
Kaygılarım.
Özlemlerim.
Kırgınlıklarım.
Elif’ten Gelen Mesaj
Tam otobüs bizim mahalleye yaklaşırken telefon titreşti.
Elif mesaj atmıştı.
“Bugün seni düşündüm.”
Bu kadar.
Sadece dört kelime.
Ama ben o mesajı görünce kalbimin nasıl hızlandığını anlatamam. İnsan bazen küçücük bir cümleyle yeniden nefes almaya başlıyor.
Dakikalarca ekrana baktım.
Ne yazacağımı bilemedim.
Sonra sadece:
“Ben de seni düşünüyorum.”
yazdım.
Gönderdikten sonra camdan dışarı baktım. Sokaklar aynıydı ama içimde bir şey değişmişti.
Belki umut dediğimiz şey tam olarak buydu.
Bir Biyoloji Konusunun Bana Öğrettiği Şey
Bugün dönüp baktığımda şunu fark ediyorum:
Ben interfaz konusunu çalışırken aslında kendimi anlamaya çalışıyormuşum.
Çünkü interfaz dışarıdan sakin görünür. Hücre bölünmüyormuş gibi durur. Ama içeride inanılmaz bir hazırlık vardır.
İnsan da öyle.
Bazen hiçbir şey olmuyormuş gibi görünür ama içinde fırtınalar kopuyordur.
Bir arkadaşının “iyiyim” demesine aldanmamak lazım.
Belki içinde kırılmış umutlar vardır.
Belki gece uyuyamıyordur.
Belki kendisini kimseye anlatamıyordur.
Ben uzun süre böyle yaşadım.
Ama artık duygularımı saklamıyorum.
Üzüldüğümde üzgünüm diyorum.
Özlediğimde özledim diyorum.
Çünkü insanın içinde biriken şeyler zamanla ağırlaşıyor.
İnterfazda DNA Sayısı Artar mı? Cevabı Evet
Bu sorunun bilimsel cevabı net:
Evet, interfaz evresinde DNA miktarı artar. Özellikle S evresinde DNA kendini eşler ve hücre bölünmeye hazırlanır.
Ama benim için bu soru artık sadece biyoloji değil.
Bu soru bana şunu hatırlatıyor:
İnsan da bazı dönemlerde görünmeden büyüyor.
Sessizce değişiyor.
İçinde yeni bir hayat hazırlıyor.
Belki bugün çok yorgunsun.
Belki kendini eksik hissediyorsun.
Belki kimsenin seni anlamadığını düşünüyorsun.
Ama belki de sen şu an kendi interfaz evrendensin.
Henüz kimsenin görmediği bir dönüşümün içindesin.
Foru ekibi olarak “İnterfazda DNA sayısı artar mı” hakkındaki bu içeriğin sizler için değerli olduğunu umuyoruz. Görüşmek üzere!
Gece Günlüğüme Yazdığım Son Cümle
Dün gece yine masamda oturuyordum. Çayım soğumuştu. Pencerenin dışında hafif kar yağıyordu.
Defterimi açtım.
Uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra şunu yazdım:
“Bazı değişimler sessiz olur. Tıpkı interfaz gibi.”
Yazdıktan sonra garip şekilde huzur hissettim.
Çünkü artık hayatın hemen çözülmek zorunda olmadığını biliyorum.
Bazı şeyler zaman istiyor.
Bazı yaralar sessiz iyileşiyor.
Bazı insanlar geç toparlanıyor.
Ama toparlanıyor.
Belki ben de toparlanıyorumdur.
Kim bilir.